Zbliża się już pora letnia, a wraz z nią pora wyjazdów czynionych w bardzo licznych i różnych celach. Są to przede wszystkim powody osiągnięcia relaksu po całorocznej pracy i nabierania sił do dalszych wysiłków, prób zobaczenia i zwiedzenia innych krajów, innych społeczności i przeżyć nowe, nieznane dotąd smaki i piękno krajobrazów oraz widoków. Dla mnie podróże letnie były od lat okazją do odbycia niezbędnych dla każdego pracownika nauki wizyt w obcych uniwersytetach, skontaktowania się bezpośrednio z ludźmi z innych systemów prawnych, podyskutowania z nimi w sposób miły i jakże ciekawy, co do tego, jak wykorzystać ich prace dla harmonizacji z naszym systemem. Nie ulega też wątpliwości, że pojęcie podróży w każdym czasie nie polega tylko na przemieszczaniu się z miejsca na miejsce, lecz także obejmuje podróż w głąb siebie i próbę dokonania oceny tego, co dotąd przeżyliśmy i do czego powinniśmy dążyć. Dla mnie doświadczenia zdobyte w trakcie tych podróży prowadzą do wniosku, iż w latach ostatnich stale zwiększa się liczba podróżników, różnice narodowościowe i cele. Oddziałuje to na niewystępujące dotąd trudności tych podróży i na ich rodzaj. Nasze wycieczki własnymi pojazdami i pociągami bardzo są ograniczone, natomiast wycieczki samolotowe są bardzo liczne Staram się jednak przedstawić moje wycieczki w świat daleki, w taki sposób, jak ja je odebrałam. Wiersze, obejmują różne przeżycia nie tylko turystyczne, ale i wrażenia z miejsc, które szczególnie zapadły w moją pamięć. Ponieważ problem podróży, przede wszystkim międzynarodowych, budzi ostatnio bardzo wiele przeżyć i to nie zawsze kończących się pomyślnie, a Polacy nie unikają rodzin etnicznie różnorodnych, miejsc do życia na skraju czasem cywilizacyjnym, pozwalam sobie otworzyć dyskusję poetycką w tym przedmiocie i oczekuję wrażeń innych osób, czy podzielają mój punkt widzenia.
Stanisława Kalus
Stanisława Kalus – profesor nauk prawnych i sędzia Sądu Apelacyjnego w Katowicach w stanie spoczynku. Ukończyła studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w 1965 roku. Po studiach uczestniczyła także w tworzeniu Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach i podjęła w nim pracę do końca swej kariery zawodowej w Katedrze Prawa Cywilnego i Prawa Prywatnego Międzynarodowego. W 1974 roku uzyskała w tym Uniwersytecie stopień naukowy doktora prawa. W 1989 roku na podstawie swojego dorobku w postaci monografii i licznych artykułów naukowych uzyskała stopień doktora habilitowanego nauk prawnych. W 2004 roku Prezydent Polski nadał jej tytuł naukowy profesora. Wychowała dwa pokolenia prawników śląskich, w tym wielu zdobyło swoje stopnie i tytuły naukowe. Poezję uprawia od wczesnej młodości, nie publikując większej liczby swoich wierszy. Dopiero w 2011 roku ukazał się w Krakowie w Wydawnictwie Słowaków tomik Okruchy. Ponieważ koledzy ze studiów pamiętali jej próby poetyckie, doprowadzili do upowszechnienia i do przedstawienia ich w wieczorach literackich w Krakowie. Ukazały się tam jeszcze cztery tomiki wraz z obszernym omówieniem wierszy w tomie Moje inspiracje. Po tym rozpoczęła się jej działalność poetycka we Wrocławiu, gdzie Wydawnictwo ASTRUM wydało jej kolejne 6 tomików. Obecnie studiuje na Uniwersytecie Trzeciego Wieku Uniwersytetu Wrocławskiego oraz wykłada tam przedmiot „Poezja w życiu człowieka starszego”.
Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na panel dyskusyjny w 55. rocznicę śmierci Rafała Wojaczka
Uczestnicy: Stanisław Srokowski dr Kamila Sowińska
9 maja (sobota) 2026 roku o godz. 12.00
Wstęp wolny. Zapraszamy
Podczas spotkania do nabycia będzie książka Stanisława Srokowskiego pt. Skandalista Wojaczek. Poezja, dziewczyny, miłość
Rafał Wojaczek – poeta. Urodził się 6 grudnia 1945 roku w Mikołowie, zmarł 11 maja 1971 we Wrocławiu. Zadebiutował w 1965 roku w miesięczniku „Poezja” wierszami Ludzie kładą się spać..., Martwy sezon, Mit rodzinny, Mój pies bardzo przyjemny, Nasza pani, On i Wiem, kto to jest, opublikowanymi z wprowadzeniem Tymoteusza Karpowicza. Swoje utwory publikował m.in. w „Odrze”, „Tygodniku Kulturalnym”, „Twórczości”, „Poglądach”. Przygotował do druku cztery tomy wierszy, z których za jego życia ukazały się tylko dwa: debiutancki Sezon (1969) oraz Inna bajka (1970), oba wyróżnione Nagrodą im. Tadeusza Peipera. Pośmiertnie przyznano mu Nagrodę im. Andrzeja Bursy. Język jego poezji jest bardzo naturalistyczny i brutalny, nie stroni od wulgaryzmów, przez co nieraz cenzura zatrzymywała mu publikacje. Mimo dosadności często przemycał głęboki liryzm i pragnienie czułości. Wojaczek niejednokrotnie nawiązywał w wierszach do klasyków polskiego romantyzmu, głównie do Adama Mickiewicza i Cypriana Kamila Norwida.
Stanisław Srokowski – pisarz, poeta, dramaturg i publicysta. W swoich powieściach Ukraiński kochanek, Zdrada oraz w zbiorze opowiadań Nienawiść nawiązuje do tragicznych wydarzeń z czasu II wojny światowej, kiedy to ziemie wschodnie II Rzeczpospolitej ogarnęła fala ludobójstwa, dokonywanego przez ukraińskich nacjonalistów na Polakach, a także na Ormianach, Czechach i Cyganach. Na kanwie Nienawiści powstał film Wojciecha Smarzowskiego Wołyń. Jest też autorem tomów poetyckich Ciszo milcz! Bólu mów! oraz I otworzę wasze ogrody. W 2010 roku otrzymał Krzyż Solidarności Walczącej, w 2021 zaś odebrał przyznaną mu przez IPN statuetkę „Semper Fidelis”. W ostatnich latach ukazało się kilka jego książek publicystycznych: Skąd się wzięli pożyteczni idioci, Widma noc, dwa tomy książki dokumentalnej o ukraińskim ludobójstwie w Hucie Pieniackiej (Zanim spłonęli żywcem, Z kościoła do piekła), a także Dwie miłości licealisty, Wiersze miłosne dla Marii, Tajemnicza podróż.
Kamila Sowińska – absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim, studiów edytorskich i bibliotekoznawstwa. Mieszka i pracuje we Wrocławiu. Od ponad 20 lat pasjonuje się twórczością i biografią Marka Hłaski i Rafała Wojaczka. Napisała pracę magisterską na temat Legendy Hłaski po 1989 roku, a w 2023 roku obroniła doktorat zatytułowany Marek Hłasko w „żywej pamięci”. Analiza archiwaliów, recepcji i wspomnień. Organizuje spotkania, wystawy i spacery filmowo-literackie.
Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na wykład prof. Jana Miodka pt. „Język sportu w moim życiu”
Recytacje tekstów o sporcie: Aldona Struzik
7 maja (czwartek) 2026 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy
Prof. Jan Franciszek Miodek ur. 7 czerwca 1946 w Tarnowskich Górach – polski językoznawca, profesor i dyrektor Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, członek Komitetu Językoznawstwa Polskiej Akademii Nauk i Rady Języka Polskiego; popularyzator wiedzy o języku polskim. W 1963 rozpoczął studia na Uniwersytecie Wrocławskim. Po obronie pracy magisterskiej pt. Nazwy miejscowe kulturalne typu Środa, Piątek, Wola, Osiek zaproponowano mu staż asystencki w tamtejszej katedrze języka polskiego. Od 1968 obecny na łamach wrocławskiego dziennika „Słowo Polskie”, gdzie prowadzi rubrykę Rzecz o języku, od 1987 do 2007 – w Telewizji Polskiej program Ojczyzna polszczyzna. Miał też cotygodniowy felieton w „Dzienniku Zachodnim” i comiesięczny w „Śląsku”. Od 1995 prowadzi na żywo we wrocławskim oddziale TVP cykliczny program pt. Profesor Miodek odpowiada. Publikował również w miesięczniku „Wiedza i Życie”. W 1983 otrzymał stopień naukowy doktora habilitowanego, a także stanowisko docenta Uniwersytetu Wrocławskiego. Podstawę kolokwium stanowiły dwie książki – Rzecz o języku. Szkice o współczesnej polszczyźnie oraz Kultura języka w teorii i praktyce. Od maja 1989 do czerwca 2016 roku był dyrektorem Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1991 senat tej uczelni przyznał mu stanowisko profesora nadzwyczajnego, a już w 1995 odebrał tytuł profesorski z rąk prezydenta Lecha Wałęsy. 20 października 2005 został doktorem honoris causa Pedagogicznego Uniwersytetu Wileńskiego, a 10 marca 2006 roku otrzymał ten tytuł na Uniwersytecie Opolskim. Od 2009 roku prowadzi na antenie TVP Polonia program Słownik polsko@polski, w latach 2009–2013 wraz z Agatą Dzikowską, następnie w okresie: wrzesień 2013 – czerwiec 2014 wraz z Magdaleną Bober, a od września 2014 roku do chwili obecnej współprowadzącą program jest Justyna Janus-Konarska. Jest laureatem wielu nagród, m.in. Wojciecha Korfantego, Hugona Steinhausa, Towarzystwa Przyjaciół Śląska w Warszawie, Loży Liderów w Katowicach, Ministra Edukacji Narodowej, rektora Uniwersytetu Wrocławskiego, Złotej Kuli, przyznawanej przez Wrocławską Izbę Gospodarczą, i wielu innych. Dwukrotnie został wybrany najpopularniejszym mieszkańcem Wrocławia, jest również honorowym obywatelem Wrocławia, Tarnowskich Gór i Kalet oraz singularis incola wsi Bielice. W 2016 r. otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Dolnego Śląska CIVI HONORARIO. Jest wielokrotnym laureatem telewizyjnych Wiktorów (1988, 1991, 1998) oraz SuperWiktora za całokształt twórczości w 1998 roku. Znalazł się na czwartej pozycji w plebiscycie organizowanym przez tygodnik „Polityka” na najwybitniejsze postacie telewizji XX wieku (2000).
Źródło: Wikipedia
Aldona Struzik – absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie Filia we Wrocławiu. Etatowa aktorka wrocławskich teatrów: najpierw Teatru Współczesnego, a od 1991 roku Teatru Polskiego, gdzie pracuje do dziś. Wiele lat wykładała interpretację wiersza we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej na Wydziale Aktorskim, a także prozę, wiersz i sceny we Wrocławskim Studium Aktorstwa i Musicalu. Aktorka filmowa i telewizyjna. Reżyserka trzech sztuk teatralnych. Członek Zasłużony Związku Artystów Scen Polskich. Współpracowała z Wrocławskim Teatrem Komedia, z wieloma rozgłośniami radiowymi, z Ośrodkiem TVP Wrocław, ze Stowarzyszeniem Twórców i Animatorów Kultury oraz studiami nagraniowymi i dubbingowymi. Za swój spektakl autorski Daisy – błękitna tożsamość została w 2014 roku laureatką 43. Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Jednego Aktora. Zagrała w wielu teatrach telewizji, serialach i filmach m.in. w Yumie, Biegnij, chłopcze biegnij, Smoleńsku czy Pokocie. Z seriali m.in. w Dziewczynach ze Lwowa, Na Wspólnej, O mnie się nie martw, Szadzi, Sprawiedliwych – Wydział Kryminalny, Tatuśkowie, Minucie ciszy. Otrzymała m.in. Nagrodę dla młodego aktora, 1997; Nagrodę marszałka województwa dolnośląskiego za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury, 2014, 2021; Odznakę Zasłużony Działacz Kultury, 2004; Srebrny Krzyż Zasługi, 2023; Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, 2023; Srebrną Odznakę Honorową Wrocławia, 2026.
Spotkanie transmitowane online