Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu

Klub Muzyki i Litratury we Wrocławiu. Sala koncertowa.

Akwedukt. Oficyna Wydawnicza Klubu Muzyki i Literatury we Wrocławiu

rok założenia: 1999
Każda książka w Akwedukcie jest źródłem.

Od ponad 25 lat Akwedukt publikuje poezję, wspomnienia, opracowania krytyczno-naukowe, albumy fotograficzne, tłumaczenia – w przeświadczeniu o wartości słowa, dbając o różnorodną i interesującą dla czytelników ofertę wydawniczą. Poszukiwanie autorek i autorów wrażliwych, wnikliwych, oryginalnych, niezależnych, dokładność edytorska, piękna szata graficzna – wynikają z przekonania, że literatura jest dobrem kultury, jej bogactwo, płynące z wiary i odwagi, tworzą książki i ich czytelnicy.

Urszula M. Benka, Akwedukt, [w:] Klub Muzyki i Literatury – 65 lat, zebrał, opracował i wstępem opatrzył Ryszard Sławczyński, Wrocław 2024, s. 65–74 [pdf]
Marek Rolski, „Z dala od mainstreamu. Oficyna Wydawnicza Akwedukt”, „Kalendarz Wrocławski” 2022, nr XLVI (46), s. 235–242 [pdf]

Stefania Krasicka i Jan Krasicki, „Tyle razy miałam nie żyć. Kresy Wschodnie utracony Raj”

Okładka [pdf]

Dorota Heck, Na tle map, „Prawda jest ciekawa” 2025, nr 75, s. 7 [pdf]

Tadeusz Samborski, W dzień przychodzili do nas jako sąsiedzi, a w nocy rabowali i mordowali, „Myśl Polska” 2026, nr 27–28, s. 18–19 [pdf]

Wspomnienia Stefanii Krasickiej obejmują kilka znaczących dla niej epizodów z okresu przedwojennego, lata II wojny światowej, aż do czerwca 1945 roku, daty ucieczki, wygnania z rodzinnych Kresów Rzeczypospolitej. Bezpośrednia relacja naocznego świadka krwawej zagłady jej „Małej ojczyzny”, końca świata, w którym urodziła się i dorastała. Przeżyła – to wręcz cud – „tyle razy miałam nie żyć, a żyję”; jej opowieść to wstrząsająca, osobista rekonstrukcja pamięci wydarzeń okrutnych, mrocznych, w których zdrada, podstęp i szał mordowania sąsiadów, krewnych, obcych, zataczają piekielne kręgi.

Fragment z posłowia dr Zbigniewa Bitki

Prof. Radosław Kuliniak, „Władysław Tatarkiewicz w fotografiach”

Prof. Radosław Kuliniak, „Władysław Tatarkiewicz w fotografiach” - broszura [pdf]

Zorganizowana w Klubie Muzyki i Literatury we Wrocławiu wystawa fotografii Władysława Tatarkiewicza powstała z inicjatywy dyrektora Ryszarda Sławczyńskiego. Zdjęcia przekazane zostały przez wnuka filozofa Jana Jakuba Tatarkiewicza i pochodzą przede wszystkim ze zbiorów prywatnych rodziny Tatarkiewiczów. Jednym z darczyńców była siostrzenica filozofa Elżbieta Skrzyńska i jej siostrzeniec Marek Suchorzewski, który przekazał materiały archiwalne swojej mamy Janiny Suchorzewskiej, drugiej z siostrzenic Tatarkiewicza. Prezentowane na wystawie zdjęcia pochodzą także ze zbiorów prywatnych innych fotografów. Wśród nich wymieńmy: nieżyjącą Zofię Nasierowską i jej męża, spadkobiercę Janusza Majewskiego, Ewę Hering, spadkobierczynię zdjęć Piotra Barącza, Andrzeja Satela, Krzysztofa Gierałtowskiego, Polską Agencję Prasową, Archiwum Bibliotek Wydziału Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego, Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk oraz Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, Archiwum Kazimierza Twardowskiego. Wszystkim im dziękujemy za udostępnienie fotografii Profesora. Prezentowana kolekcja jest jedynie pewnym wycinkiem, obrazującym jak bogate w wydarzenia było życie filozofa. Komplet zdjęć zaprezentowany został w osobnej publikacji pt. Władysław Tatarkiewicz (1886–1980). Wspomnienie i prawda, wydanej staraniem Jana Jakuba Tatarkiewicza w 2022 roku przez Wydawnictwo Marka Derewieckiego. Na zdjęciach widzimy filozofa z rodziną, przyjaciółmi, w czasie pracy, na odczytach i konferencjach naukowych oraz podczas odpoczynku. Obserwujemy jego niezwykły, stoicki spokój, radość życia i wspaniały uśmiech na twarzy. Mamy nadzieję, że prezentowane zdjęcia przypomną, zwłaszcza młodemu pokoleniu, tę ważną w dziejach współczesnej filozofii polskiej postać.

Fragment Noty o wystawie do
zdjęć Władysława Tatarkiewicza
prof. Radosława Kuliniaka

Piotr Lamprecht ''Światło przy granicy''

Jedną z najgłębszych potrzeb ludzkiego umysłu jest potrzeba prawdy. Nasze życie nabiera sensu dopiero wtedy, kiedy objawia się ona w pełnym blasku. Prawda miłości, wiary, szczęścia... Główną drogą, która prowadzi do prawdy, jest pamięć. Kiedy ją tracimy, tracimy wszystko, świat zamienia się w wielki chaos, a wszelkie zasady i normy przestają mieć znaczenie. O pamięci pisali wielcy filozofowie, artyści, politycy, uczeni, uznając ją za kamień węgielny w poznawaniu rzeczywistości. Dante Alighieri powiadał: „Dobrze ten schował, kto schował w pamięci”.
Stanisław Srokowski