Wiesław Prastowski "Smakowanie czasu"

Wraz z poetą nie tracimy przecież nadziei, owszem – ufamy wraz z nim, że "nie wszystko umarło gnane wiatrem lat", i przyjmujemy za prawdę, że "na polanie wspomnień nie można uwierzyć w bliskość końca". – Nie można uwierzyć w bliskość końca – dopowiedzmy, gdy posiadło się dar tak intensywnego smakowania życia i jego opisania w pięknej artystycznej formie. Opisania przejmująco autentycznego, będącego syntezą przeżyć wyjątkowego człowieka – poety i lekarza.
Jan Miodek

Andrzej Saj „Róża pamięci”

Okładka [pdf]

Róża jest jednym z najpopularniejszych symboli piękna, miłości, uczuć… i tym podobnych symptomów wyrażających nasze życie. Jest więc ona zdecydowanie literacko spopularyzowana, a tym samym dość zbanalizowana jako przedmiot opisów. Bowiem wielu poetów odnosiło się (i odnosi) w swych tekstach do jej formy i znaczenia w kulturze. Tak więc podjęcie tego tematu przeze mnie wiąże się z pewną odwagą, ale i ryzykiem powtórzeń lub oczywistych nawiązań do utworów sławnych autorów. Przyznam, że miałem i mam nadal sporo tu wątpliwości… Ale przez wiele lat (od ok. 2016 do 2025 roku) często wracałem do tego motywu poetyckiej refleksji o róży, o jej sensach i symbolach, co było niegdyś dla mnie niejako kluczem do czarownego świata wierszy Rainera Marii Rilkego (stąd to motto), a także do poezji wielu innych autorów. Być może grzeszę nadmierną śmiałością, wpisując się w ten ciąg poetyckich wynurzeń o długiej historii dokonań. Wiem, że róża „zakwitała” już w tekstach m.in. Herodota, Homera i Wergiliusza, pojawiła się w biblijnej Pieśni nad pieśniami, u Safony, aż po twórczość Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Seweryna Goszczyńskiego, i wreszcie – Bolesława Leśmiana oraz wielu współczesnych autorów. […].

Fragment Posłowia Andrzeja Saja