Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na wykład prof. Jana Miodka pt. „Język sportu w moim życiu”

Recytacje tekstów o sporcie: Aldona Struzik
7 maja (czwartek) 2026 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy

Spotkanie transmitowane online

Plakat [pdf]

Prof. Jan Franciszek Miodek ur. 7 czerwca 1946 w Tarnowskich Górach – polski językoznawca, profesor i dyrektor Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, członek Komitetu Językoznawstwa Polskiej Akademii Nauk i Rady Języka Polskiego; popularyzator wiedzy o języku polskim. W 1963 rozpoczął studia na Uniwersytecie Wrocławskim. Po obronie pracy magisterskiej pt. Nazwy miejscowe kulturalne typu Środa, Piątek, Wola, Osiek zaproponowano mu staż asystencki w tamtejszej katedrze języka polskiego. Od 1968 obecny na łamach wrocławskiego dziennika „Słowo Polskie”, gdzie prowadzi rubrykę Rzecz o języku, od 1987 do 2007 – w Telewizji Polskiej program Ojczyzna polszczyzna. Miał też cotygodniowy felieton w „Dzienniku Zachodnim” i comiesięczny w „Śląsku”. Od 1995 prowadzi na żywo we wrocławskim oddziale TVP cykliczny program pt. Profesor Miodek odpowiada. Publikował również w miesięczniku „Wiedza i Życie”. W 1983 otrzymał stopień naukowy doktora habilitowanego, a także stanowisko docenta Uniwersytetu Wrocławskiego. Podstawę kolokwium stanowiły dwie książki – Rzecz o języku. Szkice o współczesnej polszczyźnie oraz Kultura języka w teorii i praktyce. Od maja 1989 do czerwca 2016 roku był dyrektorem Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1991 senat tej uczelni przyznał mu stanowisko profesora nadzwyczajnego, a już w 1995 odebrał tytuł profesorski z rąk prezydenta Lecha Wałęsy. 20 października 2005 został doktorem honoris causa Pedagogicznego Uniwersytetu Wileńskiego, a 10 marca 2006 roku otrzymał ten tytuł na Uniwersytecie Opolskim. Od 2009 roku prowadzi na antenie TVP Polonia program Słownik polsko@polski, w latach 2009–2013 wraz z Agatą Dzikowską, następnie w okresie: wrzesień 2013 – czerwiec 2014 wraz z Magdaleną Bober, a od września 2014 roku do chwili obecnej współprowadzącą program jest Justyna Janus-Konarska. Jest laureatem wielu nagród, m.in. Wojciecha Korfantego, Hugona Steinhausa, Towarzystwa Przyjaciół Śląska w Warszawie, Loży Liderów w Katowicach, Ministra Edukacji Narodowej, rektora Uniwersytetu Wrocławskiego, Złotej Kuli, przyznawanej przez Wrocławską Izbę Gospodarczą, i wielu innych. Dwukrotnie został wybrany najpopularniejszym mieszkańcem Wrocławia, jest również honorowym obywatelem Wrocławia, Tarnowskich Gór i Kalet oraz singularis incola wsi Bielice. W 2016 r. otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Dolnego Śląska CIVI HONORARIO. Jest wielokrotnym laureatem telewizyjnych Wiktorów (1988, 1991, 1998) oraz SuperWiktora za całokształt twórczości w 1998 roku. Znalazł się na czwartej pozycji w plebiscycie organizowanym przez tygodnik „Polityka” na najwybitniejsze postacie telewizji XX wieku (2000).
Źródło: Wikipedia

Aldona Struzik – absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie Filia we Wrocławiu. Etatowa aktorka wrocławskich teatrów: najpierw Teatru Współczesnego, a od 1991 roku Teatru Polskiego, gdzie pracuje do dziś. Wiele lat wykładała interpretację wiersza we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej na Wydziale Aktorskim, a także prozę, wiersz i sceny we Wrocławskim Studium Aktorstwa i Musicalu. Aktorka filmowa i telewizyjna. Reżyserka trzech sztuk teatralnych. Członek Zasłużony Związku Artystów Scen Polskich. Współpracowała z Wrocławskim Teatrem Komedia, z wieloma rozgłośniami radiowymi, z Ośrodkiem TVP Wrocław, ze Stowarzyszeniem Twórców i Animatorów Kultury oraz studiami nagraniowymi i dubbingowymi. Za swój spektakl autorski Daisy – błękitna tożsamość została w 2014 roku laureatką 43. Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Jednego Aktora. Zagrała w wielu teatrach telewizji, serialach i filmach m.in. w Yumie, Biegnij, chłopcze biegnij, Smoleńsku czy Pokocie. Z seriali m.in. w Dziewczynach ze Lwowa, Na Wspólnej, O mnie się nie martw, Szadzi, Sprawiedliwych – Wydział Kryminalny, Tatuśkowie, Minucie ciszy. Otrzymała m.in. Nagrodę dla młodego aktora, 1997; Nagrodę marszałka województwa dolnośląskiego za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury, 2014, 2021; Odznakę Zasłużony Działacz Kultury, 2004; Srebrny Krzyż Zasługi, 2023; Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, 2023; Srebrną Odznakę Honorową Wrocławia, 2026.

Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na premierę książki Krzysztofa Veneda Szwai pt. „Wspomnienia teatralne. Wywiad z samym sobą”

Prowadzenie: Robert Gawłowski
Czytanie fragmentów książki: Stanisław Melski
6 maja (środa) 2026 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy

Spotkanie transmitowane online

Plakat [pdf]

Krzysztof Vened Szwaja, „Wspomnienia teatralne. Wywiad z samym sobą” (okładka) [pdf]

Książka wydana została przez Oficynę Wydawniczą „Akwedukt” Klubu Muzyki i Literatury we Wrocławiu. Dodatkowe informacje o książce:
www.klubmil.pl/wydawnictwo-akwedukt/5049-szwaja-krzysztof-vened-wspomnienia-teatralne-wywiad-z-samym-soba

„Niniejszy tom wspomnień teatralnych Krzysztofa Szwai zapisanych w postaci odważnej rozmowy z samym sobą zapewne nieprzypadkowo ukazuje się w 70-lecie istnienia Wrocławskiego Teatru Pantomimy będącego opus vitae Henryka Tomaszewskiego. To książka wyjątkowa pod wieloma względami. Po pierwsze, uwagę zwraca forma nie tak często spotykanego w zapisach autobiograficznych dialogu wewnętrznego. Po wtóre, jest to jeden z niewielu głosów, który ujawnia nieznane dotąd fakty i epizody z historii tej sceny, pracy nad spektaklami i rolami, nie tylko związanymi bezpośrednio z wrocławskim okresem pracy autora, ale też jego emigracyjnymi losami. Ciekawskim pozwala zajrzeć za kulisy, badaczom i teatrologom daje niepowtarzalną szansę poznania aktorskiego spojrzenia na pracę z mistrzem Henrykiem Tomaszewskim. [...] Ogromnym walorem niniejszej pozycji jest także zebrana i opisana przez Krzysztofa Szwaję ikonografia ze spektakli i prób scenicznych”.

Fragment Od wydawcy

Krzysztof Vened Szwaja – aktor-mim we Wrocławskim Teatrze Pantomimy w latach 70. i 80. XX wieku. Jego ulubioną rolą była podwójna postać Gościa i Dionizosa w przedstawieniu Przyjeżdżam jutro. Kiedy ogłoszono stan wojenny w Polsce, przebywał na występach z zespołem Pantomimy w Niemczech Zachodnich. Z powodów politycznych nie chciał wrócić do kraju i został na Zachodzie. Najpierw osiadł w Berlinie Zachodnim, gdzie uczył pantomimy w Transformtheater, ale też założył własny teatr ruchu Impuls. W 1984 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie odbudował swoją karierę. Uczył aktorstwa i ruchu scenicznego. Reżyserował i pisał sztuki teatralne. Jest autorem podręcznika aktorskiego In Character. Z czasem coraz bardziej skłania się ku teatrowi znaczenia. Jego filozofia skrystalizowała się w esejach: Manifest teatralny starego człowieka i Teatr Ego-Sferyczny. Uważa, że we współczesnej/postmodernistycznej kulturze znaczenie teatru zostało zrelatywizowane, wypaczone, czy też utracone, i należy je przywrócić lub odnaleźć na nowo.

Robert Gawłowski – absolwent wrocławskiej polonistyki, poeta, prozaik, krytyk literacki, dramaturg, scenarzysta, autor audycji i słuchowisk radiowych, w przeszłości związany z Polskim Radiem we Wrocławiu. Debiutował jako poeta w 1977 roku. Opublikował zbiory wierszy: Nie ukrywajmy tego szaleństwa, Ograniczony wybór, Marko Polo szuka nowej drogi, Marko Polo, Podróż chroniczna, Georg – ostatnie chwile, ostatnie błyski, Pył, Dotknięcie, Wieża wiatrów, Życie wieczne, Peregryn, Boskie światło / Göttliches Licht / Božské světlo, Otium i inne wiersze rzymskie. Autor sztuki teatralnej o Edycie Stein Droga w ciemności i zbioru opowiadań Pan Świat. Laureat nagród: im. S. Wyspiańskiego, Fundacji Kultury oraz „Feniksa”. W 2025 roku otrzymał Wrocławską Nagrodę Artystyczną w dziedzinie literatury za tom Boskie światło.

Stanisław Melski – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser. Absolwent Studium Aktorskiego przy Teatrze Polskim we Wrocławiu. Związany z Teatrem Polskim we Wrocławiu od 1 września 1981 roku. W marcu 2008 roku na podstawie przedstawienia Tango Sławomira Mrożka złożył egzamin reżyserski w Warszawie i uzyskał tytuł reżysera teatralnego. Od roku 1990 do 2017 z żoną Grażyną prowadził Teatr Dziesiątka w X LO we Wrocławiu, w którym wyreżyserował 75 spektakli. Autor pięciu tomików poezji: Wiązanki i wieńce, Uciekaj z miasta, Pyłki, płatki, kolce, Stasiu, proszę kup..., Pater Noster qui es (wydanie I 2025, wydanie II 2026).