Anna Maria Fusaro, „Okno do wszechświata. 20 lat twórczości artystycznej”

Anna Maria Fusaro, „Okno do wszechświata. 20 lat twórczości artystycznej” - broszura [pdf]

Tekst:
Rafał Wolski
Łucja Kołodziejczyk

Przed osiemnastoma laty w Klubie „U Artystów” w moim rodzinnym Olsztynie Anna Maria Fusaro pokazała pierwszą w swojej karierze wystawę indywidualną, zatytułowaną Mój świat. Miałem zaszczyt zapoznać młodziutką malarkę z tamtejszym środowiskiem artystycznym, które entuzjastycznie przyjęło myśl zaprezentowania jej prac w jednej z lubianych galerii stolicy Warmii i Mazur. Mój świat okazał się ciepły i przyjazny, a podróż do niego, którą umożliwiła olsztyńska wystawa, zapisała się w miłej pamięci wszystkich ją odwiedzających. Wernisaż zgromadził wielu ważnych i ciekawych ludzi, przybyli m.in. ówcześni członek Zarządu Województwa, przewodnicząca komisji kultury Rady Miasta, malarze i autorzy z Olsztyna. Sama Anna Maria Fusaro wobec nich omawiała zaskakująco dojrzale swoje refleksje na temat światła. Ich ucieleśnieniem stały się maleńkie świeczki, które jako symbol „swego świata” rozdała obecnym na otwarciu swojej pierwszej ekspozycji.

Fragment tekstu Świat Anny Marii Fusaro
Rafała Wolskiego
Konsula Generalnego Rzeczypospolitej
Polskiej w Monachium

Radosna, przepełniona optymizmem, zaprasza do Wszechświata… otwiera okno. „Jestem na mojej drodze – niezależnie od tego, czy jestem w Dolinie Renu, Paryżu czy we Wrocławiu. Jestem nadal w drodze do siebie” – tak należy ją rozumieć. Jednocześnie skrzętnie i wiernie przechowuje pierwsze dziecięce wizualizacje świata. Wzbogacona doświadczeniem, zdobytą wiedzą, obserwacją, umiejętnościami prezentuje swoje prace w przestrzeniach wystawienniczych Europy, zdobywa serca odbiorców. Artystka intuicyjnie dokonuje twórczych wyborów, jej wyobraźnia jedna się z poezją, „przeprowadza przez okno”, tam, gdzie człowiek może spotkać siebie i prawdę. Anna Maria zawierzyła sobie, by nie zgubić światła, idzie własną artystyczną drogą… Można ją było spotkać nad Odrą we Wrocławiu… Buduje w sobie mosty, by nie zgubić siebie i światła z wartości trwałych jak wiekowe nadodrzańskie dęby… Jeżeli prawdziwie czegoś szlachetnego pragniemy, cały wszechświat nam pomaga…

Fragment tekstu Kiedy wyobraźnia jedna się z poezją
Łucji Kołodziejczyk
kurator wystawy