Spotkania w 2021 roku

Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na prezentację książki Stefana Skąpskiego pt. ''Gdy byłem prezydentem Wrocławia i później''

Prowadzenie spotkania Wiesław Geras
7 czerwca (poniedziałek) 2021 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy.

Plakat [pdf]

Stefan Skąpski. ''Gdy byłem prezydentem Wrocławia i później'' (okładka) [pdf]


Stefan Skąpski urodził się w 1936 roku w powiecie kępińskim i tam spędził dzieciństwo. Do Wrocławia przybył w 1954 roku i tu ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego. W pierwszych latach pracował w ówczesnym Prezydium Rady Narodowej Wrocławia, a od 1961 roku na stanowisku kierownika w Wrocławskich Zakładach Elektronicznych ELWRO – najnowocześniejszej wówczas firmie zajmującej się m.in. produkcją i oprogramowaniem pierwszych polskich komputerów. W 1973 roku powołany został na stanowisko dyrektora w Urzędzie Wojewódzkim i funkcję tą pełnił do czasu objęcia stanowiska wiceprezydenta Wrocławia w styczniu 1984 roku. Dwa lata później, po uzyskaniu pełnego poparcia ze strony radnych Miejskiej Rady Narodowej, powołany został na urząd prezydenta miasta i sprawował go do chwili wygaśnięcia kadencji w czerwcu 1990 roku.
W czasie jego prezydentury zrealizowano we Wrocławiu ważne inwestycje. Opracowany został również kompleksowy program rewaloryzacji wrocławskiej Starówki, który był konsekwentnie realizowany w kolejnych latach. Program służył przywracaniu dawnej świetności obiektom i całym zespołom urbanistycznym, zwłaszcza zabytkowym, znajdującym się na terenie miasta. W jego efekcie wzrosły nie tylko walory użytkowe rewaloryzowanych obiektów, ale także miasta jako stolicy Dolnego Śląska.


Wiesław Geras - animator kultury, dziennikarz. Od 58-lat związany z ruchem teatralnym, prezes Wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru. Pomysłodawca i dyrektor od 1966 Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Jednego Aktora i międzynarodowych Wrocławskich Spotkań Teatrów Jednego Aktora, przewodniczący Polskiego Komitetu MONODRAMU ITI-UNESCO. Stały bywalec, ekspert i członek jury międzynarodowych i ogólnopolskich Festiwali Teatrów Jednego Aktora. Dyrektor artystyczny Spotkań Teatrów Jednego Aktora w Polsce (Wrocław, Toruń, Warszawa, Hel, Dolny Śląsk). W 2009 na Litwie w Kownie inicjator międzynarodowego Festiwalu MONOBAŁTYK dla krajów leżących nad Bałtykiem, w 2011 w Estonii w Tallinnie (w Europejskiej Stolicy Kultury) zorganizował Festiwal MONO-TALLINN. Jest członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy RP. Współorganizuje międzynarodowe sesje i spotkania dziennikarzy zajmujących się publicystyką kulturalną oraz krytyką teatralną.



 

Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na spotkanie poświęcone pamięci Sybiraczki, Afrykanki Danuty Kość

5 czerwca (sobota) 2021 roku o godz. 16.00
Wstęp z zaproszeniami

Plakat [pdf]

W części muzycznej Karolina Żuk - fortepian
Program:
W. A. Mozart - Adagio z II Sonaty F-dur KV280
F. Chopin - Walc a-moll op. 34 nr 2
J. Brahms - Intermezzo op. 119 nr 2
K. Komeda, A. Osiecka - Ja nie chcę spać


''18 października 1942 r. jest datą wpisaną w modlitewniku z Pierwszej Komunii św., którą przyjęłam w Karaczi w Indiach. Sierociniec, gdzie przebywałam po utracie rodziców w lipcu 1942 r. w Uzbekistanie, usytuowany był na pustyni koło Karaczi. Wcześniej obóz ten zajmowały jednostki wojskowe. W przyspieszonym tempie przygotowano nas do tego podniosłego aktu wiary katolickiej. Do dziś pamiętam ołtarz przed niedużym namiotem i nas stojących gęsiego przed nim w długich i nieraz za długich ,,sukniach", uszytych bez miary z kremowych prześcieradeł z surowego płótna. Szkoda, że nie zrobiono nam wtedy zdjęcia, bo widok byłby niepowtarzalny, a zarazem przepiękny. W tej miejscowości wydano mi makabryczny werdykt. Wyjeżdżając z Rosji (Uzbekistan), zachorowałam na oczy i tu zostałam zaprowadzona do angielskiego lekarza wojskowego, ponieważ miałam je opuchnięte, z dużą wydzieliną ropną. Diagnoza była wstrząsająca - oczy nie do uleczenia, a w konsekwencji ślepota. Zgodnie z zaleceniem większość czasu spędzałam w namiocie, by ochronić oczy przed piaskiem i ostrym słońcem. W takim stanie zostałam zabrana z sierocińca przez panią, jej nazwiska nie pamiętam, która wiedziała już, że moi rodzice nie żyją.''
Danuta Kość ''Droga do domu'' (fragment wspomnień)
Danuta Kość ''Droga do Domu'' z książki "Z Kresów przez Afrykę do..." [pdf]


 

Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na prezentację najnowszej książki prof. Stanisława Niciei pt. "Kresowa Atlantyda. Historia i mitologia miast kresowych. Tom XVI. Bolechów, Świrz, Chocin, Wełdzirz"

17 maja (poniedziałek) 2021 roku o godz. 17.00
Wstęp z zaproszeniami

Spotkanie transmitowane online

Plakat [pdf]

Prof. Stanisław Sławomir Nicieja. ''Kresowa Atlantyda tom XVI. Bolechów, Świrz. Chocim, Wełdzirz'' (okładka) [pdf]


XVI tom „Kresowej Atlantydy” przedstawia historię czterech niedużych miejscowości: Bolechowa - miasta leśników, tartaków i drwali: Świrza - gdzie była rezydencja rodowa znanych polskich rodów Krzeczunowiczów i Komorowskich; oraz Wełdzirza i Chocina - dziś zapomnianych przez Boga i ludzi wsi, a niegdyś tętniących życiem i zadziwiających mnogością talentów ich mieszkańców. To stamtąd wywodzą się m.in. Bolesław Wieniawa-Długoszowski - pierwszy ułan Rzeczypospolitej, kolorowy ptak epoki i tragiczny samobójca; Mieczysław Kozar-Słobódzki - twórca legendarnych pieśni legionowych, m.in. „Rozkwitały pąki białych róż”; Irena Komorowska - malarka, żona dowódcy Armii Krajowej; Marcella Sembrich-Kochańska - największa polska diwa operowa, gwiazda Metropolitan Opera; i Kazimiera Alberti - pisarka, przyjaciółka Witkacego. To o nich i o dziesiątkach innych osób prof. Stanisław Nicieja snuje barwną opowieść, ozdobioną unikatowymi fotografiami. Ukazuje też, jak polscy leśnicy bronili pięknych lasów bezlitośnie eksploatowanych przez austriackich zaborców.


Prof. Stanisław Sławomir Nicieja. Urodzony 4 października 1948 roku w Strzegomiu, polski historyk i historyk sztuki XIX i XX wieku, profesor nauk humanistycznych, rektor Uniwersytetu Opolskiego, senator V kadencji. Ukończył studia na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu, uzyskując tytuł zawodowy magistra historii. W 1977 obronił doktorat w zakresie nauk humanistycznych (na podstawie pracy poświęconej Julianowi Leszczyńskiemu), w 1982 uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1989 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. Odbył staże na Uniwersytecie im. Iwana Franki we Lwowie (1978-1979), w Instytucie Historii PAN (1981-1982), uzyskał stypendium Bolesława Krokowskiego w Nancy i Paryżu (1986), stypendium Fundacji Lanckorońskich w Londynie (1990-1991), stypendium Fundacji Tadeusza Zabłockiego w Londynie (1992), stypendium Polskiej Fundacji Kulturalnej w Londynie (1993). Po przekształceniu WSP w Uniwersytet Opolski (w 1994) pełnił funkcję rektora tej uczelni w latach 1996-2002. Ponownie został wybrany na trzyletnią kadencję w 2005 roku. W 2008 nie ubiegał się o reelekcję. 16 marca 2012 został ponownie wybrany na to stanowisko. Zasiadał m.in. w Polsko-Ukraińskiej Komisji do spraw Renowacji Cmentarza Łyczakowskiego we Lwowie (1989-1993), zespole Odbudowy Cmentarza Orląt we Lwowie (od 1993), Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (od 1994), komitecie redakcyjnym Słownika Biograficznego Polonii Świata w Paryżu (od 1992), redakcji miesięcznika „Semper Fidelis” (1989-1993), radzie programowej Polskiego Radia Opole (1993-1999). Publikował m.in. w „Zeszytach Historycznych” w Paryżu, „Dziejach Najnowszych”, „Odrze”, „Kresach Literackich”, „Przeglądzie Wschodnim”, „Życiu Literackim”, „Pulsie” w Londynie, „Orle Białym” w Londynie, „Tygodniu Polskim” w Londynie, „Kwartalniku Historycznym”, „Mówią Wieki”. Laureat nagród: im. Juliusza Ligonia (1989), „Życia Literackiego” (1989), „Przeglądu Technicznego” (1989), Polskiej Fundacji Kulturalnej w Londynie im. Edwarda Raczyńskiego (1991), „Przeglądu Wschodniego” (1993), nagrody „Polityki” (1999), Nagrody Literackiej Wojewody Opolskiego (1990), nagrody I stopnia Ministra Edukacji Narodowej za osiągnięcia naukowe (1986, 1991, 1999), tytułu Zasłużony Obywatel Miasta Opola. W 2005 odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 1993 otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Źródło: Wikipedia
Źródło: Wikipedia
Dodatkowe informacje: pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Nicieja




Nagranie ze spotkania

Film jest również dostępny na naszym kanale YouTube.

 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 następna > ostatnia >>

Strona 5 z 11