Towarzystwo Miłośników Grodna i Wilna zaprasza na projekcję filmu i prelekcję dra Krzysztofa Kunerta pt. "Ossolińczycy - 200 lat historii"

Po pokazie dyskusja o filmie
12 września (czwartek) 2019 roku o godz. 16.00
Wstęp wolny

Plakat [pdf]

"Ossolińczycy - 200 lat historii" (Polska 2018) to dokument o Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich, przedstawiający historię i funkcjonowanie instytutu. Losy zakładu są podzielone na dwa okresy: lwowski i wrocławski.
Czas trwania: 57 minut, Gatunek: Film dokumentalny
Scenariusz i reżyseria: Krzysztof Kunert

Produkcja trwała blisko 3 lata, a zdjęcia były kręcone w 5 krajach: ''Kilkadziesiąt dni zdjęciowych w Polsce, na Ukrainie we Lwowie, w Wiedniu w Austrii, w Szwajcarii. Byliśmy także w Wielkiej Brytanii śledząc losy tych rozgrabionych dzieł sztuki mam na myśli lwowską kolekcję rysunków Albrechta Dürera'' – opowiada w rozmowie z Radiem Wrocław autor scenariusza i reżyser, wrocławski dziennikarz Krzysztof Kunert. Zasadnicza struktura filmu oparta jest na ramach chronologicznych wyznaczonych przez dwa okresy funkcjonowania Zakładu Narodowego im. Ossolińskich: lwowski - od założenia Fundacji im. Ossolińskich w 1817 r. do zakończenia II wojny światowej oraz wrocławski rozpoczynający się po drugiej wojnie i trwający do dziś. Te dwie główne części dzielą się na kilka bardziej szczegółowych, które w filmie zostaną ukazane, przede wszystkim przez historie znaczących dla Zakładu osób. Okres lwowski obejmuje: genezę powstania Ossolineum, wybór Lwowa jako miejsca siedziby, pierwsze lata działalności w zaborze austriackim, budowania własnej pozycji najpierw w świecie kulturalnym i naukowym Lwowa, potem Galicji, a następnie także ponadzaborowym, czas rozkwitu w okresie międzywojennym oraz czas okupacji niemieckiej i sowieckiej. Pomysł powołania Zakładu nie pojawił się nagle. Ossoliński chciał, aby Fundacja przez niego powołana, stała się polską instytucją naukowo-kulturalną o zasięgu narodowym. Fundacja, zgodnie z wolą założyciela, miała składać się ze zbiorów książek, rękopisów, numizmatów i muzealiów i majątków ziemskich przeznaczonych na jej utrzymanie oraz drukarni. Zakład miał także wydawać własne pismo naukowe i opiekować się młodymi uczonymi [...]. Ofiarność i wsparcie polskiego społeczeństwa, które w XIX wieku uznało Ossolineum za instytucję narodową, sprawiły, że w połowie tego wieku Zakład miał ugruntowaną pozycję w życiu kulturalnym i naukowym Lwowa, a w drugiej połowie XIX w. stał się ośrodkiem polskiej kultury i nauki promieniującym na inne zabory. Jego pozycja i oddziaływanie, mimo ciągłych trudności finansowych, wzrosła w okresie międzywojennym. Dzięki zaangażowaniu zespołu oddanych pracowników Ossolineum pod koniec II RP stało się nowoczesną instytucją. Okres II wojny światowej to czas podejmowania prób ratowania zbiorów, a także nieskutecznych działań na rzecz zachowania samego Ossolineum. To wówczas decydują się losy Zakładu jako instytucji, a także jego zasobów i depozytów, w tym kilkunastu grafik Albrechta Dürera oraz autografu "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza. Przedstawione w filmie losy tych ostatnich zasobów stanowią ważny element narracyjny obrazu, spinając klamrą okres lwowski i wrocławski. Okres wrocławski obejmuje: czas podejmowania decyzji o wyborze Wrocławia na nową siedzibę Zakładu, adaptację Ossolineum do nowych warunków w nieznanym mieście, zmienne koleje w okresie PRL w ramach Polskiej Akademii Nauk, aż po czas współczesny, w którym Zakład powoli i systematycznie odbudowywał swoją pozycję w polskiej kulturze.
Dodatkowe informacje: www.grodnowilno.pl/ossolinczycy-200-lat-historii-polska-2018