Reklama
Spotkania w 2018 roku

Polskie Towarzystwo Historii Nauk Medycznych Oddział we Wrocławiu, spotkanie. W programie prelekcja Ryszarda Sławczyńskiego pt. "O dniach kultury polskiej w Chakasji i na południu Kraju Krasnojarskiego"

17 lutego (sobota) 2018 roku o godz. 11.00
Wstęp wolny. Zapraszamy

Plakat [pdf]

Strona towarzystwa: www.pthmif.pl


W dniach 29 listopada - 3 grudnia 2017 roku odbyły się na Syberii "Dni kultury polskiej w Chakasji i na południu Kraju Krasnojarskiego". Ważnymi wydarzeniami były dwa jubileusze 20-lecia czasopisma "Rodacy" oraz zespołu folklorystycznego polskiej pieśni i tańca "Syberyjski krakowiak". W ramach dni polskich miała miejsce konferencja pn. „Media Polonijne na Syberii” oraz seminarium nauczycieli języka polskiego i przedmiotów ojczystych z obszaru Syberii. Dni kultury polskiej obywały się w stolicy Chakasji Abakanie oraz w Minusińsku, Małej Minusie, Szuszenskoje na terenie Kraju Krasnojarskiego. Wśród uczestników znaleźli się przedstawiciele organizacji polonijnych Syberii z: Górno-Ałtajska, Jenisejska, Karatuzskoje, Krasnojarska, Minusińska, Omska, Tomska, Ułan Ude i Żeleznogorska.W nowej siedzibie szkoły języka i kultury polskiej w Abakanie miało miejsce spotkanie z Wasylem Chaniewiczem z Tomska, dyrektorem muzeum "Więzienie NKWD w Tomsku", który wygłosił prelekcję pn. "Osiemdziesiąta rocznica operacji NKWD". Po prelekcji odbyła się projekcja filmu pt. "Rozstrzelać Polaków", który przybliża zbrodnię komunistyczną z 1937 roku. Na podstawie dokumentów NKWD skazano wówczas niemal 140 tysięcy osób narodowości polskiej będących obywatelami Związku Sowieckiego, z tej grupy zamordowano 111 091 osób , a ponad 28 tysięcy trafiło do łagrów.W Bibliotece Narodowej Republiki Chakasji w Abakanie, gdzie znajduje się Centrum Książki Polskiej odbyło się m.in. spotkanie autorskie z Anną Winogradową z Ułan-Ude, redaktorem polonijnego pisma "Pierwsze kroki", autorką literatury dla dzieci i młodzieży. W tym samym miejscu odbył się wykład dr Aleksandry Guziejewej pt. „Nauczanie języka polskiego w Tomsku na przełomie XX-XXI wieku", prezentacja multimedialna Larysy Korieniec z Minusińska pt. „Mała Polska w sercu Syberii”, która opowiadała o wiosce Aleksandrówce zamieszkałej przez naszych rodaków oraz Artioma Czernyszewa referat pt. "Nauczanie języka polskiego i przedmiotów ojczystych na Syberii w latach 1993-2016. Zarys dziejów i analiza sytuacji obecnej". Dni kultury polskiej w Chakasji i na południu Kraju Krasnojarskiego zamknął koncert galowy zespołu "Syberyjski krakowiak", który odbył się w Centrum Kultury i Twórczości Ludowej w Abakanie.Organizatorami byli: Kulturalno-Narodowa Organizacja Społeczna "Polonia" Republiki Chakasji, Krasnojarska Narodowo-Kulturalna Organizacja Społeczna "Polonia Minusińska" (Oddział w Małej Minusie i Szuszenskoje), Ministerstwo Narodowościowej i Terytorialnej Polityki Republiki Chakasji, Konsulat Rzeczypospolitej Polskiej w Irkucku oraz Stowarzyszenie "Wspólnota Polska". Szczególne podziękowanie za organizację należą się dr. Sergiuszowi Leończykowi, Artiomowi Czernyszowowi, Swietłanie Kuźminie, Helenie Władimirowej i Natalii Wołkowej.

Ryszard Sławczyński


 

Instytut Pamięci Narodowej we Wrocławiu oraz Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zapraszają na spotkanie z cyklu pn. "Wieczory z Historią". Usłyszymy koncert i gawędę prof. Jacka Kowalskiego pn. ''Konfederacja Barska << po kowalsku >>''

16 lutego (piątek) 2018 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny

Plakat [pdf]

Strona IPN: wroclaw.ipn.gov.pl


Prof. Jacek Kowalski ur. 1964 w Poznaniu - polski poeta i pieśniarz, historyk sztuki oraz tłumacz literatury starofrancuskiej na język polski. Absolwent Instytutu Historii Sztuki UAM w Poznaniu, obecnie adiunkt tamże. Jego praca magisterska nosi tytuł ''Obrazy architektury w literaturze średniowiecznej Francji'', 1988, dysertacja doktorska ''Tematy architektoniczne w literaturze starofrancuskiej drugiej połowy XII wieku'', 1998 (promotor prof. Szczęsny Skibiński). Aktualnie prowadzi badania architektury gotyckiej w Wielkopolsce. Publikuje w „Naszym Dzienniku”.
Laureat XXIV Studenckiego Festiwalu Piosenki w Krakowie (1988), jest wykonawcą własnych piosenek (z zespołami Monogramista JK i Klub Świętego Ludwika), tłumaczem i popularyzatorem poezji starofrancuskiej (m.in. Villona i Karola Orleańskiego). Przekładał łacińskie poezje Klemensa Janickiego a także utwór ''Clisson i Eugenia'' autorstwa Napoleona Bonaparte. W twórczości własnej często nawiązuje do poezji okresu sarmatyzmu. Śpiewa także pieśni średniowieczne na festiwalach rycerskich, np. związanych z rekonstrukcją bitwy pod Grunwaldem. Autor Szopki Bożonarodzeniowej, wystawianej każdego roku - począwszy od 1988 - w Duszpasterstwie Akademickim OO. Dominikanów w Poznaniu przez Teatrzyk Towarzyski oraz sztuk scenicznych o tematyce historycznej, np. (Historia o Gogolewskim 2001, ''Cesarski ciach'' 2006). Na zamówienie władz Poznania napisał i wyreżyserował plenerowe przedstawienia o Ludgardzie oraz o historii poznańskiego ratusza. Działalność artystyczną Jacka Kowalskiego wspierała Krystyna Feldman. Jego współpracownikiem był Paweł Grabowski, któremu zadedykował wydania tekstów Teatrzyku Towarzyskiego. Długoletni sekretarz naukowy seminarium mediewistycznego im. Alicji Karłowskiej-Kamzowej organizowanego przez PTPN.
Wikipedia
Google


 

Towarzystwo Polsko-Serbołużyckie we Wrocławiu, Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zapraszają na prelekcję Piotra Gaglika pt. "Kwestia łużycka 1918/19 i 1945/47"

15 lutego (czwartek) 2018 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy

Plakat [pdf]


Informacje o Towarzystwie Polsko-Serbołużyckim.
We wrześniu przed 20 laty powstał Oddział (początkowo wrocławski później dolnośląski) Towarzystwa Polsko- Serbołużyckiego we Wrocławiu. Organizacja ta ma swoją siedzibę w Warszawie i grupuje głównie przyjaciół Łużyc ze środowiska naukowego. Pewnym wyjątkiem jest tu wieloletni prezes Towarzystwa dr Zbigniew Gajewski, z Sochaczewa, dawny członek Akademickiego Związku Przyjaciół Łużyc „Prołuż.”
Oddział założony w 1995 r. we Wrocławiu, wówczas jedyny i najliczniejszy poza Warszawą, skonsolidował dwa niewielkie liczbowo środowiska. Pierwsza grupa obejmowała głównie przyjaciół Łużyczan i pracowników nauki skupionych w kole zainteresowań tym najmniejszym narodem zachodniosłowiańskim przy wrocławskim Towarzystwie Ludoznawczym. Jego animatorem był wówczas prof. Krzysztof Mazurski, wybitny znawca spraw łużyckich po obu stronach Nysy Łużyckiej. Wspomagał profesora m.in. dr Mieczysław Trojan. Koło było niejako kontynuatorem wrocławskiej tradycji Prołużu – powojennej kilkuletniej działalności akademików wspierających kwestię łużycką, zaniechanej z powodów politycznych po 1949 roku. Do drugiej grupy należały dotychczas niezorganizowane osoby spotykające się przy okazji rozwijania swoich zainteresowań w Gabinecie ŚląskoŁużyckim. Wypada nadmienić, że ten nieistniejąca już (niestety!) komórka w strukturze Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławiu, opiekowała się niejako jednymi z najcenniejszych i najliczniejszych zbiorów lusatików na terenie Polski. Zatem do historii powstania Oddziału zaliczyć należy anegdotyczne i inspirujące do powstania oddziału spotkanie Piotra Gaglika z Ludmiłą Gajczewską, córką ostatniego powojennego lektora języka górnołużyckiego we Wrocławiu, Gwidona Wrzosińskiego. Piotr został pierwszym przewodniczącym wrocławskiego Oddziału Towarzystwa, Ludmiła natomiast przez kilka kadencji pełni tę funkcje obecnie. Nota bene: staraniem Oddziału idea lektoratu, w skromnych i prywatnych warunkach została odnowiona. Od ubiegłego roku prowadzi naukę języka górnołużyckiego, Jan Meškank, obecnie wrocławianin i członek Oddziału, młodszy, ale nie najmłodszy reprezentant rodziny z Chociebuża, zasłużonej w działalności narodowej na Dolnych Łużycach i wypróbowanych przyjaciół Polski. Senior rodu, Alfred nieraz przyjeżdżał do Wrocławia zaszczycając swoją obecnością nie tylko członków Towarzystwa przy okazji swoich odczytów oraz spotkań naukowych i literackich. Jego pierwszy przyjazd do Wrocławia nastąpił w 1946 r. aby na polskim uniwersytecie rozpocząć studia wraz z kilkunastoma Łużyczanami. Jako jednemu z nielicznych pozwolono mu ukończyć wrocławskie studia na początku lat pięćdziesiątych… Walorem drugiej grupy osób należących do dolnośląskiego oddziału Towarzystwa Serbołużyckiego były nie tyle zainteresowania naukowe i publikacje co popularyzacja Łużyc w różnych przejawach działalności publicznej: udzielano wywiadów do prasy i mediów, organizowano prelekcje i wystawy w szkołach i bibliotekach, zapraszano gości z Łużyc na wieczory naukowe i literackie. Ludmiła Gajczewska z koleżankami zorganizowała wśród wrocławskich dzieci nawet animacje nawiązujące do słynnego na Łużycach „ptasiego wesela”. Członkowie Towarzystwa współorganizowali i uczestniczyli w wycieczkach na Łużyce. Wspierali też wystąpienia licznych towarzystw serbołużyckich skupionych w naczelnej organizacji narodowej Łużyczan, „Domowinie”. Oddział gościł we Wrocławiu m.in. literatów: Benedikta Dyrlicha, Różę Domašcinę, Jewę-Marję Čornakec, działaczy organizacji jak ks. Gerat Wornar, Dr Pĕtr Brĕzan, Rafał Ledźbor, czy Jurij Łušćanski; przedstawicieli łużyckich harcerzy, sportowców, działaczy społecznych i rzemieślników. Zatem parafrazując znane serbołużyckie hasło narodowe, przyjaźń Polaków dolnośląskich do Łużyczan trwa i tak zostanie!


Mapa Łużyc, z załącznika do Memorandum Łużyckiego na Konferencję paryską 1947 r. [pdf]

Współczesna mapa obszaru Łużyckiego [pdf]


 


Strona 7 z 13